Ervaringen

Zij hebben al kennis gemaakt met de kinderzoekzakjes van ZakkieZ:

Ervaring 1 – opa & oma

“Toen onze kleindochter Fleur naar groep 3 ging, hebben we haar een letterzakje gegeven; een leuke voelzak met alle letters van het alfabet. We deden een spelletje: wie het eerst een dierennaam wist met de letter die ze tevoorschijn toverde. Op een gegeven moment merkte ik dat Fleur ‘stiekem’ al ging voelen welke letter ze ging laten zien, zodat ze meer bedenktijd had. Voor haar gevoel speelde ze vals, maar in feite deed ze precies waar dit zakje voor bedoeld is: ze herkende de vorm van de letters met haar ogen dicht.  En mijn dochter maar zeggen dat Fleur totaal geen belangstelling had voor letters en leren lezen!”

Ervaring 2 – ouders met kind

“Noem ons ouderwets, maar wij vinden het gewoon niet goed als kinderen de hele dag achter een beeldschermpje zitten. Ik weet heus wel dat ze dat ook veel van kunnen leren, maar toch vind ik het ‘plat vermaak’.  kinderen moeten voelen, fantaseren, raden, zelf spelletjes bedenken. Met een zoekzak van ZakkieZ hebben ze altijd wat te doen en wat ook heel leuk is: de voorwerpjes geven altijd stof tot praten!”

Ervaring 3 – leerkracht

“Ik heb de zoekzak ingezet in groep 1 en 2 bij kinderen die van nature onrustig zijn en die het moeilijk vinden om zich te concentreren op een werkje uit de kast. Doordat ze heel tactiel bezig kunnen zijn, houden ze dit veel langer vol. Een ander mooi aspect van de ZakkieZ vind ik het zelfontdekkende leren.”

Ervaring 4 – kinderdagverblijf

“Kinderen onder de vier jaar moeten nog lekker kind kunnen zijn. Toch hebben veel kleintjes – met name de 3-plussers – ook behoefte om zich cognitief te ontwikkelen. Als kinderdagverblijf willen we daar wel op in kunnen spelen. Ouders verwachten dat ook van ons.”

Zij gebruikten een Zakje vol Herinneringen van ZakkieZ om in gesprek te gaan met een dementerende oudere:

Ervaring 1 – kind naar ouder

“Natuurlijk, bezoek ik mijn vader! Ja, ook als ik weet dat hij me niet herkent. Hij vindt het toch fijn als ik er ben, dat kan ik aan alles merken. Voor mezelf vind ik die bezoekjes wel eens lastig. Het doet me pijn dat we geen gezamenlijke herinneringen meer hebben. Ik weet vaak niet wat ik tegen mijn vader moet zeggen. Dat is pijnlijk. En dan duurt een uur echt lang!”

Ervaring 2 – verzorger

“Als vrijwilligster word ik vaak ingezet om mensen met geheugenproblemen te bezoeken. Gewoon even dat stukje persoonlijke aandacht geven, waar verzorgers  niet aan toe komen. Ik vind het prettig om wat te babbelen met mensen en ik heb gemerkt dat dat het makkelijkste gaat als ik een onderwerp aansnijd waar de interesse ligt. Maar ja, het is vaak moeilijk om daar achter te komen. Soms heb ik geluk, maar vaker ben ik een half uur aan het ‘vissen’ en dan is de tijd haast weer om. Zo jammer eigenlijk!”